Als vrouwen moeder worden, lijkt hun leven, zéker in het begin, alleen nog maar om dat kind te draaien. 
Ze praten (tot grote ergernis van hun kinderloze vriendinnen) alleen nog maar over hun wereldwondertjes die écht veel intelligenter en sneller zijn dan alle andere kinderen op de wereld. "En dat zeg ík niet alleen maar mijn ouders en schoonouders vinden dat óók"!
Ik begrijp het wel.
Ook mijn kinderen zijn de knapste, intelligentste, grappigste van de wereld. En dat zeg ik niet alleen, iedereen in onze omgeving zegt dat de meiden zó mooi zijn: "Dat heb je vaak met 'half'bloedjes hè?" (een meer dan ergelijke uitdrukking overigens, onze kinderen zijn dubbelbloedjes als je het wél bekijkt)
Waar ze hun schoonheid vandaan hebben gehaald weet ik ook niet want als ik naar hun vader en mezelf kijk..... Of hebben ze de schoonheid uit ons gezogen waardoor wij als normale, ingedroogde 'appeltje' achter zijn gebleven? *lol*
Anyway, terug naar die verse moedertjes.
Het valt mij op dat die nieuwbakken mama's ineens geen eigen individu meer zijn. Met name op het internet, op forums, tref je dus -tig vrouwen aan die ineens 'moeder van' heten, of ze gebruiken de naam van hun spruit.
Dát begrijp ik dus niet: ik heb er altijd voor gewaakt om mijn eigen ikje te bewaren en dat is me aardig gelukt.
Alleen toen de meiden heel jong waren en vriendjes mee naar huis brachten dan noemden die me 'moeder van'.... En altijd maar heel kort want ik hamerde net zo lang tot ze mijn voornaam kenden.
Op die forums moet ik me altijd inhouden om die vrouwen er op aan te spreken want ik vraag me af waarom ze dat doen?
Ik vind het niet interessant om te weten hoe hun nakomelingen heten, ik wil graag hún naam zien of anders gewoon een achterlijke nickname :)
Ben ik hierin de enige?
Groetjes van Kitty, moeder van Dieuwertje en Aukje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten