En dan zijn er ook nog échte vriendinnen

Al sinds mijn kindertijd heb ik nooit echte vriendinnen gehad. Nee, dat zeg ik fout. Als kleutertje en de tijd tot mijn 10de had ik absoluut vriendinnetjes.
Maar mijn vader kreeg vaak een nieuwe baan elders in het land en dan verhuisden we.
Zo verkasten we toen ik een jaar of 5 was, rond mijn tiende en toen ik 16 jaar was. Rond die tijd was ik niet meer in staat om vriendschappen af te sluiten. Misschien wel met onderbewust de angst dat 'we toch wel weer zouden gaan verhuizen' maar ook omdat we in een dorp terecht kwamen waar de vriendschappen voor het leven al gesloten waren. Ik kwam er niet tussen.
Dan blijf je een beetje achter mensen aan hobbelen en stoot je je neus erg vaak. Temeer omdat je waarschijnlijk ook véél te hard je best doet om er bij te horen en dat laat je anders doen dan dat je bent. Als ik mensen hoor praten over 30 jaar vriendschap dan ben ik gewoonweg méér dan jaloers!!
Soms sluit ik wel iets af dat lijkt op vriendschap maar op het moment dat het te persoonlijk wordt of dat zij te dichtbij komt, dan voel ik dat ik afstand ga nemen.
Ik wil dat niet maar het gebeurt wél.

Gisteravond had ik een echte girls-night-out.
Mijn erg trouwe vriendinnen van de laatste jaren, hadden een avondje uit georganiseerd. Gezellig bij één van hen thuis met 'champagne', wijn en vooral heel erg lekker eten.
Ik ken hen allevier van het internet. Ze wonen in Baarn, Gouda, Purmerend en in Almere.
En hoewel ik inmiddels wel meer zéér aardige vrouwen heb ontmoet die ik in de eerste instantie via het www leerde kennen, zijn déze me heel erg lief.
Het was een voor mij ongekende avond. Met tranen, intieme gesprekken, schaterlachen, waarbij iedereen zich open stelde.
Een avond die ik NOOIT meer zal vergeten omdat ik er nog nooit zo-eentje had.
Ik kon niet weglopen toen het te dichtbij kwam, ik zat te ver weg van huis :)
Om 00.15 uur zaten we pas aan het toetje en rond 1.00 uur was ik thuis.

Lieve, lieve meiden: dank jullie wel!