Hebben jullie wel eens zo'n TV-programma gezien waar mensen leven in een grote opstapeling van spullen? Waarbij ze paden door hun huis hebben lopen en aan weerskanten niet kunnen gaan vanwege de opgestapelde herinneringen, verzamelde troep?
Ze kunnen, ach-erm, geen afscheid nemen van welk prulletje dan ook.
Je zit er met ongeloof naar te kijken. Suikerklontjespapiertjes, stukjes wol, lege boterhamzakjes...
Maar!
Ik ben ook een verzamelaar, zie van alles nog wel een nuttig hergebruik.
Nee, door ons huis kan je nog gewoon lopen maar de zolder staat vol van bewaarsels van mij.
Omdat ik voor iemand op zoek was naar een grand foulard (heb ik toch maar mooi bewaard!) waar wij toch niks meer mee doen, kwam ik dozen met lapjes tegen. Gordijnstalen van de zaak die er al jaren liggen maar waarvan 'het zonde is om ze weg te doen'.
Ik besloot om maar alvast wat naar de kringloper te brengen. Maar ieder lapje moet door mijn vingers, ik sta er naar te kijken alsof ik aan kapitaalvernietiging doe, bedenk wat ik er eventeueel dan écht mee zou kunnen doen.
Als ik naar zo'n tv proramma kijk, geloof ik mijn ogen niet maar ik begrijp wel de pijn en de weerstand van die mensen als er opgeruimd gaat worden.
Laat ik maar snel alles in de auto doen, wegrijden en er niet meer bij stilstaan.
Vanmorgen wist ik niet meer van het bestaan van sommige zeer leuke lapjes (en mijn McDonalds Disneyverzameling) dus morgen zal ik ze ook niet missen.
Hoop ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten