Vroeger, als iemand met pensioen ging dan was hij/zij oud.
Sterker nog, je was vijfenzestig en eigenlijk werd je dan geacht om naar een bejaardentehuis te verhuizen alwaar je op de dood mocht wachten. Als stel twee kamertjes en als een van de twee kwam te overlijden werd je woon/leefruimte gereduceerd tot één woon/slaapkamer met een kitchenette en een doucheruimte. Gelijk een studentenkamer.
Als je nu vijftig wordt krijg je kaarten die je vertellen dat vijftig het nieuwe veertig is, zo veel vlotter zijn we inmiddels. Er is dan ook meer welvaart, de medische wereld heeft grote stappen gemaakt en ouwetjes zijn inmiddels behoorlijk geëmancipeerd.
Dit jaar word ik zevenenzestig en ga officieel met pensioen in november. Want zevenenzestig is het nieuwe vijfenzestig. Hogere levensverwachting? Doorwerken dan, want het pensioen is al bijna niet meer op te brengen.
Maar ik ben al iets eerder gestopt met werken, halverwege mei.
Je laatste werkdag hoort er een met een goeden randje te zijn: cadeautjes, kaartjes van je collega's, hapje, drankje, herinneringen ophalen. Laat ik er niet te veel over uitweiden maar dát is mij allemaal onthouden. Op de grote bos bloemen en de chocolaatjes van de jongste, nét nieuwe collega ná heb ik niets maar dan ook nog niets ontvangen. Nog geen handdruk! Al mijn vaste collega's hadden allemaal een andere baan gevonden en de nieuwe vonden het blijkbaar niet belangrijk.
Zoals ik al schreef, ik zal er niet verder over uitweiden maar ik eindig graag zó richting Thuisin Heeman in Almere:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten