Hoewel ik het niet graag toegeef: ik ben in de herfst van mijn leven. Het voelt niet zo maar vroeger zou men mij echt al bejaard genoemd hebben.
Ik ben geboren in 1957, tel uit je winst.
In mijn hoofd ben ik nog steeds die vlotte meid van achter in de twintig maar anderen zien een oude vrouw. Meestal geeft men me jonger maar op deze leeftijd is vijf jaar echt niks meer. Of je nou uitziet als begin 60 of halverwege zestig, je bent gewoon niet jong meer.
Zo waren we van de zomer in een voor ons vreemd dorp, niet raar maar onbekend, Baarlo, en was ik bij de drogist op zoek naar een puntenslijper voor mijn oogpotlood. Ik heb nog zo'n lekker dik potlood maar daar moet wél een lekker puntje aan zitten. Het ding was onvindbaar dus ik sprak er een jongedame op aan die er werkzaam was. Zij liep naar een rek, keek onderaan en pakte er een voor me. Zo'n handige dubbele.
