In de zomer van 1976, 5 juni om precies te zijn, kregen André en ik verkering. 18 jaar waren we. Toen vonden we dat 'oud genoeg' nu hopen we dat onze kinderen véél later de partner van hun leven tegen hun lijf lopen. Maar goed, tegen de liefde is niet veel bestand :)
Om mijn enkel droeg ik een, voor die tijd ongebruikelijk, enkelbandje. Iemand zei me dat ik zo wel wat op een weggelopen olifantje leek.
Een reden voor Andre om een piepklein ivoren olifantje (dat was in die tijd nog niet fout) voor met te kopen om aan dat kettinkje te hangen toen de verkering zowaar al een maand duurde.
Dat was het begin van een verzameling waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds mee bezig ben.
In het begin kocht ik alles wat een slurfje had maar op een bepaald moment werd ik toch ook wel kritischer. Na 8 jaar heb ik er zeker 100 verkocht. En daarna heb ik besloten alleen nog kleine, MOOIE dikhuiden aan te schaffen.
En in de jaren daar op volgend ben ik eens in de zoveel tijd voor mijn kastjes gaan staan om zeer kritisch te kijken en er een aantal weer te verwijderen. Esthetisch onverantwoord ;)
Natuurlijk vind je altijd nog minder mooie in mijn kast maar dat zijn díe waar een sentimentele waarde aan hangt.
Ik heb pyama's met olifanten erop, krijg kerst, en verjaardagskaarten met mijn lievelingen.
De geboortekaartjes van de kinderen vertoonden uiteraard een olifant (die van Aukje heb ik zelfs zelf ontworpen)
En iedereen op vakantie die een olifant ziet, denkt aan mij waarbij men soms zelfs overgaat tot aankoop.
Weet je wat ik nou het leukste olifantcadeautje vind dat ik ooit (ongevraagd) kreeg?
De 5 olifanten langs de grote weg van Almere naar Lelystad. Ik kan er op de fiets naar toe. Niet helemaal, want dan zou ik de snelweg over moeten steken. Maar ze zijn zó mooi!
Zo eentje achter in de tuin als schuurtje!! Daar had ik niks op tegen *lol*
Wil je op op dit logje reageren? Graag.
Maar will je off-topic iets plaatsen, doe dat dan via het gastenboek, rechts bovenaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten