Help, de puberteit ligt op de loer

Sinds afgelopen maandag, twee dagen terug dus, vertoont Aukje duidelijke tekens van de puberteit.
Gretverdrie, ik had gehoopt dat die periode met haar voorbij zou kabbelen....
Maar maandag op de zaak schrok ik ineens enorm van de manier waarop ze tegen me uitviel, en vanochtend had ze ineens zo'n desintresse in school, het niveau dat ze zou halen.
Ik schrok ervan.
Haar mentor had haar laatst voorgehouden dat ze een niveau zou zakken als ze zo door zou gaan. Dan moet ze van HAVO naar TL en de meisjes daar noemt hij nagellak-tutjes.
Aukje neemt dat LETTERLIJK en zegt net op mijn: "Weet je nog wat je mentor zei"? "Ik ga heus geen nagellak dragen hoor"!
Ze is dwars en heeft niet door dat hij het over een mentaliteit heeft.
Dat ze naar een andere school moet, uit haar vertrouwde omgeving wordt weggerukt dringt ook niet tot haar door.
Doordat veel vrienden van school veranderen (de reden daarvoor weet ik niet) heeft ze toch al het gevoel alleen achter te blijven. Dus ze overziet de verandering niet van naar een andere school gaan. Dáár zijn de groepjes al gevormd, er is een ander lessysteem dan het Dalton dat ze nu onderwezen krijgt.
Waarom komt er toch een moment in je leven dat je geen helder beeld meer hebt van wat er om je heen gebeurt. Dat je alleen nog maar op jezelf gefocust bent op DIT moment en de toekomst niet in kunt en wilt invullen?
En waarom zijn er kinderen die dan toch 'goede punten halen' voor ogen blijven houden?
En waarom zijn mijn kinderen niet zoals hen??