Over housen en bonken

"Dit weekend geef ik een feestje te gelegenheid van mijn verjaardag. Vorig jaar heb ik niks gevierd dus dit jaar kon het er wel eens hard aan toe gaan. Binnen mag niet gerookt worden dus buiten zal er veel lawaai zijn. Mijn muzieksmaak is nogal heftig. Mocht u last van ons hebben, komt u dan maar even langs."
Ondertekend door mijn buurmeisje.
Woorden van die strekking hoor, ik typ het briefje niet letterlijk over omdat het nogal lang was.
In ieder geval kon de hele buurt niet onder het gevoel vandaan komen dat het buurmeisje vond dat ze het recht had op een extra hard feest. En dat het briefje een vrijwaringsbrief was voor wáár ze ook maar zin in zou hebben.
Zoals ik al schreef: ik heb de griep, ik zag niet uit naar het feest. Zéker niet toen ik haar gistermiddag ook nog eens met loeigrote muziekboxen zag sjouwen.
Enfin, rond 21.00 uur startte het GEBONK. De televisie trilde op de kast, de bank wipte mee op de beat. Een onderaards gebeuk!
Om 23.00 uur was ik zo kapot dat ik hoopte dat ik in slaap kon vallen dus ik strompelde naar boven. Oordopjes in, zonder effect.
Het maakt mij niet uit van wat voor muziek mijn buurmeisje houdt, het stond gewoon TE hard!!
Ik ben ik slaap gesukkeld maar om 00.45 uur werd ik wakker met aan ander gedreun in mijn hoofd: migraine.
Toen ik beneden kwam zaten André en Karel (de achterbuurman) bij ons aan de borrel en ik vroeg André of hij even bij de buren aan kon gaan?
Karel zou die taak wel op zich nemen (naar ik later vernam had hij zelf ook al op dat feest gezeten!!) maar na 20 minuten had ik nog niemand horen praten, noch de muziek zachter horen gaan.
KERELS!
Ik heb mijn ochtendjas aangehesen, mijn sloffen aangetrokken en ben zelf de tuin ingegaan met mijn kop door de heg."
Nee, mijn buurmeisje was er even niet, volgens een jongen, maar misschien dat hij een boodschap door kon geven??
"JA,ZEG MAAR DAT IK NU NAAR BED GA!! DUS: DEUR DICHT EN HET VOLUME 2 KEER ZACHTER!!"
De muziek ging niet veel zachter maar de deur ging wel dicht en dat scheelde al een beetje. Maar niet als je een spuit zet tegen de migraine en dan eigenlijk absolute stilte nodig hebt.
Uiteindelijk ben ik bij Aukje op de kamer op het logeermatras gekropen, daar klonk het gedreun niet zo door. Het matras was funest voor mijn rug maar goed voor mijn hoofd en dát was op dat moment het belangrijkst.
Als er volgend jaar wéér een briefje in de bus komt, schrijf ik er eentje terug!!