Het bovennatuurlijke heeft mij altijd geïnteresseerd en nadat ik ooit eens op een fancyfair op de school van de kinderen, iemand de kaarten voor André zag leggen, was ik nóg meer geboeid.
Leuk die cursus, ik kan nog steeds weinig met die kaarten behalve dat ik een algemene indruk opdoe die meestal wel klopt. Maar de dingen individueel bekijken en het een direct in verband met het ander brengen, dat gaat nog steeds aan mij voorbij.
Maar goed, tijdens die cursus kwamen wat andere dingen bij me los waarvan ik me verbaasde dat ik die had.
Dingen waarmee je niet te koop gaat lopen omdat 'men' je dan al gauw vindt zweven. Of waarvan je familie zegt: "Typisch weer iets voor onze Kit, die loopt weer te hard van stapel" of : "Als ze dat zou hebben, dan hadden we dat al eerder geweten".
Nu is mij verteld dat ieder mens over meer of mindere mate van paranormale gaves bezit. Die hoeven niet altijd zichtbaar te worden maar áls ze zich manifesteren op latere leeftijd is dat vaak rond je veertigste.
Mijn oma kon pijn weghalen. Ze plaatste als goedgelovige katholiek kruisjes boven brandwonden, kapotte knieën etc.
Mijn broer(tje) haalt ook pijn weg, het vreet alleen energie.
De kinderen in de buurt kwamen naar mij toe om hun hoofdpijn te laten verdwijnen, het kost mij niks behalve wat tijd :)
En daarnaast heb ik de 'gave' om de aanwezigheid van overledenen te voelen.
Nee, ik loop niet over straat en voel dat er aan me getrokken word, gefluisterd.
Onder bepaalde omstandigheden, tijdens gesprekken met andere mensen bijvoorbeeld, weet ik dat iemand die hen lief is, via mij contact met ze probeert te leggen.
Mijn grootste makke is dat ik ze niet hoor, ik voel alleen dat ze er zijn en ik hoop dat ze op dat moment willen dat ik dat dan ook vertel aan diegene met wie ik zit of sta te praten.
Ik weet ABSOLUUT zeker dat ik er af en toe bewust voor uit wordt gezocht en dat ontroert me dan enorm.
Zweef ik?
Nee zeer zéker niet. Ik vind het zelfs heel akelig om dit op het net te plaatsen omdat het dan 'openbaar' wordt en ik er op aan gekeken kan worden. Maar voor de andere kant wil ik me er niet voor schamen.
Mijn familie (lees ouders, broer en zus) wéten dit niet eens van me. En eigenlijk wil ik het ze zó graag vertellen! Terwijl ik weet dat ze aan me zullen twijfelen en me er waarschijnlijk achter mijn rug om zullen uitlachen.
Als ik zou zeggen dat André over die gaven bezit dan zouden ze het wel geloven. Hij is 'exotisch' en bij 'zijn soort mensen' manifesteert zich zoiets veel eerder. Maar bij nuchtere Hollanders kán zoiets gewoonweg niet. Laat staan bij Kitty. Misschien willen ze bewijzen en dan raak ik zo gestresst dat ik dicht klap. Bovendien wil ik liever dat ze me op mijn woord geloven.
Bewijzen heb ik genoeg maar dat zijn woorden uit mijn mond. Die zal ik gaan publiceren op het moment dat ik dat durf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten