Jaren geleden, bij mijn vorige werkgever, kreeg ik een Hindoestaanse familie in de winkel. Man, vrouw, dochter en zoontje.
Zij hadden een nieuwe woning gekocht en wilden advies.
Ze waren vól geduld want omdat ze steeds op zaterdag kwamen en ik alleen met slecht één collega stond, moest ik regematig tussendoor andere klanten helpen. Aardige mensen wiens hele huis ik mocht aankleden.
Er was echt een klik en hij (meneer B) bood mij aan om roti voor me te maken als ze verhuisd waren. We hadden al een datum geprikt.
Meneer B, betaalde alles contant vóóraf!
Één week voor de oplevering van de woning stond de meneer in de winkel waarbij ik hem ineens niet meer herkende: hij was driftig, wantrouwig en kortaf. Als we maar niet dachten dat we, nu hij alles al betaald had, ons niet aan de afspraken hoefden te houden!! Ik vond het zó vreemd en ik heb op hem in moeten praten als brugman om hem te verzekeren dat alles goed zou komen.
In de week van de oplevering overleed meneer B. onverwacht. Na het sporten kreeg hij een hartaanval.
Natuurlijk hebben wij het huis ingericht zoals het hoorde.
Op de datum dat ik eigenlijk roti zou zijn gaan eten ben ik op bezoek gegaan bij mevrouw B. Ik verwachtte geen eten, ik wilde me alleen aan de afspraak houden.
Mevrouw B. liet me de woning zien en vertelde maar over haar man en hoe rot ze zich voelde dat zoiets nou net gebeurd was terwijl zij voor het eerst een paar dagen bij haar moeder was.
Toen we in de slaapkamer kwamen (een loei van een kamer op de zolder!!), voelde ik de aanwezigheid van meneer B. Het kroop als kippenvel van boven mijn kruin naar mijn voeten en weer terug.
Maar wat moet je zeggen tegen een kersverse weduwe?
Niets dus. Ik ben daarna gewoon naar huis gegaan.
Het zal een jaar verder zijn geweest toen ik een telefoontje kreeg van mevrouw B. Ze had een stuk aan de woning gebouwd en wist niet hoe ze het nu in moest richten. Of ik eens langs wilde komen.
Dat doe ik NOOIT!! Is niet mijn taak als verkoopster. Maar op een of andere reden heb ik niet geweigerd en ben ik een dag of wat er na naar haar toe gereden.
We hebben over koetjes en kalfjes gepraat, over de kinderen en ook hoe het met haar ging.
In de woonkamer gaf ik haar wat tips over de inrichting en op het moment dat ik van de originele woning het nieuwbouwgedeelte in wilde lopen, was meneer B. er weer.
Zo sterk had ik het nog nooit gevoeld. Ik was er van overtuigd dat ook zij kippenvel moest krijgen.
Nu weet ik niet zo goed wat ik met dat soort situaties aan moet. Ik vind het overweldigender, raak ontroerd en ga staan giechelen. Dus mevrouw B. vroeg wat er aan de hand was.
Ik had geen idéé hoe ik het aan haar moest vertellen, écht niet!!
Dus ik zei:"Ik heb bezoek".
"Heb jij bezoek? Dan moet je gauw naar huis gaan!"
"Nee, ik heb HIER bezoek".
Ze keek me aan en zei:"Dat is HIJ". (Ik heb haar nog nooit zijn voornaam horen noemen, ik weet eigenlijk nog steeds de naam van meneer B. niet)
Ja natuurlijk was hij het!!
Mijn probleem op dat moment is dat ik niks hoor. Ik weet dat iemand er is, het voelt goed maar ik moet raden naar woorden.
Dat spijt me voor de overledenen want waarschijnlijk zien zij mij als poortje en dan blijk ik niet goed genoeg te zijn.
De lucht knetterde bijna van de spanning maar op mijn vraag of zij zijn aanwezigheid niet voelde, keek ze me verbaasd aan. De haren op mijn armen stonden RECHT overeind! En zij voelde NIKS *hahaha*
Ik heb woorden gesproken van dat hij er was en er altijd voor hen zou zijn, over hen zou waken. En ik hoop maar dat dat de goede woorden waren.
Op de terugweg in de auto heb ik zitten huilen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten