De 'nieuwe' appelboom

Vijftien jaar wonen we nu al in dit huis.
Er is geen groot verloop in ons wijkje, veel mensen wonen er al net zo lang als wij.
Toch zijn er een aantal woningen die keer op keer van eigenaar verwisselen.
Zo ook de woning aan de achterkant.
Drie eigenaren hebben er inmiddels in gezeten.
De eerste gooide de tuin vol met klinkertjes en plaatste rondom wat struiken. Én een appelboom.
De tweede bewoners deden niets met de tuin, ze waren er ook nauwelijks. De appelboom werd aan z'n lot overgelaten. De takken verwilderden maar er kwamen trouw appels aan: twee soorten.
Afgelopen najaar heb ik er nog appeltaart van gebakken want toen ik de eigenaresse eindelijk een keer zag en er om vroeg, nodigde ze me vooral uit om alle appels te plukken.

Ik hou van fruit in de tuin.
Onze eigen Elstar hebben we een jaar of 6 geleden tot mijn grote verdriet moeten kappen. Ik mis nog ieder jaar de appeltjes.

De nieuwe achterburen arriveerden íets ná de appeloogst. Althans, we vermoedden dat de mensen die door de tuin liepen, de nieuwe buren zouden worden.
Pas begin maart startten ze met de eerste werkzaamheden, in dit geval de tuin.
Klinkers werden verwijders, struiken uitgegraven.
"Wat gaan jullie met die boom doen? Want als je 'm weg zou doen, wil ik 'm graag", vroeg ik.
En zo kwam het dat ik op een maandag toen ik terug kwam van mijn werk, een appelboom achter mijn schuur zag liggen. Eentje waarvan de wortel wel héél drastisch was verwijderd :( Er restten nog wat zijwortels.
Ik heb het ding vol liefde gesnoeid terwijl ik er mee sprak. Je kent het wel: over een beter leven, liefdevolle verzorging en fruit-pluk.
Daarna heb ik een gat gegraven en dat wat er over was van de wortels in de grond gestopt.
Iedere dag erna ben ik even de tuin in gelopen om te kijken.
En nu kan ik zeggen dat de eerste bloemetjes verschijnen.
Misschien is het een stuiptrekking, je weet het maar nooit. Maar ik heb de stille hoop dat we in het najaar weer appeltaart eten van appels uit eigen tuin!