Jong, soepel, progressief versus oud, stug, conservatief?

Er liep een meisje stage bij ons in het bedrijf. Een leuke meid met een goed stel hersenen die op het Nimeto zat. Het Nimeto is zeg maar het Utrechts equivalent van mijn schildersschool, het tegenwoordige SintLucas.
Op een van haar vrije dagen kwam ze binnen met een studiegenootje; ze gingen op zoek naar inspiratie voor een opdracht die ze met z'n tweeën uit moesten voeren.
"Richt de trouwzaal die aan de Bataviawerf in Lelystad is verbonden in tot een volwaardige trouwzaal, daarbij rekening houdend met de uitstraling die de Bataviawerf met zich meebrengt."
Er werd zelfs verteld dat het beste ontwerp ten uitvoering gebracht zou worden. Die beloning werd ontkracht door een van onze zaterdaghulpen die dezelfde opdracht twee jaar eerder uit had moeten voeren *lol*.
Y, onze stagaire, liep enthousiast langs de stellingen met gordijnstoffen en haalde de kleurenwaaiers erbij.
Het duurde niet lang of haar eerste ideeën werden op tafel gelegd: bordeauxrood, goud, diep oudgroen.
Op een of andere manier was mijn mening altijd belangrijk voor Y dus ze riep mij erbij.

Nu wil ik even een zijpad op, terug in de tijd. Jawel, dit wordt een lang blog, lekker veel te lezen!!
Ik zat op SintLucas in de eerste klas reclame/etaleren en we kregen van meneer van Sambeek een opdracht. We moesten een boekje samenstellen met daarin toevalstechnieken.
We snapten geen bal van wat die man daar nu stond te vertellen en vroegen wat hij in godsnaam met toevalstechnieken bedoelde?
Meneer van Sambeek haalde wat werken van voorgaande jaren tevoorschijn en toonde ons voorbeelden van wat anderen bij toeval hadden ontdekt door te experimenteren: een foto die in miniscuul kleine vierkantjes was geknipt en daarna weer aan elkaar geplakt met tussen ieder vierkantje een milimeter of twee ruimte, vormde nog steeds dezelfde foto alleen groter. Een vel papier met daarop verticale lijnen die aan de ene kant heel dicht op elkaar stonden maar steeds verder uit elkaar werden getekend, gaven het idee dat het vel bol liep.
De meeste van ons hadden er nog steeds geen sjoege van wat van Sambeek bedoelde en het gevolg was dat vrijwel iedereen ee kopie inleverde van het voorbeeld dat de leraar had laten zien.
Maar laatst zat ik te mijmeren over opdrachten waarbij ik wel vaker de plank had misgeslagen en realiseerde me dat nú, nu ik ouder ben, mijn hersenen veel soepeler zijn. Dat ik nu wel had geweten wat ik moest doen!
Ik zou mijn tekenpapier begraven en er na 3 weken weer uithalen, dat levert een mooi resultaat op. Of leg het op de vloer in een garage en zie wat een dag arbeid ermee doet.
Maar goed, die opdracht kan ik niet meer overnieuw doen ;)

Terug naar Y.
Toen ik naar de kleurkeuze keek van haar en haar klasgenootje, vroeg ik waarom ze zo'n voor de hand liggende kleuren nam? Zou ze niet denken dat iedereen in haar klas met dezelfde kleuren zou komen? Hoe uniek ben je dan?
Dus ik haalde een rijke, barrokachtige, lichtblauwe kapstaal uit het rek en vroeg haar om nu eens niet in het vaste straatje te denken maar om van díe stof uit te gaan.
Daarna moest ik me inhouden want het creatieve deel van mijn hersenen draait dan onmiddelijk overuren omdat ik van het ene plannetje naar het andere kan springen. En het was natuurlijk niet mijn opdracht maar die van haar!!
Zowel zij als haar vriendin keken mij verbaasd aan maar stonden wel open voor mijn visie.

Y haalde een van de hoogste punten, haar leerkracht was wild enthousiast omdat ze zo'n unieke uitvoering had geleverd.

De moraal van dit verhaal?
Die is dat de jaren mij geleerd hebben dat ik op dit moment soepeler van geest ben dan 30 jaar geleden.
Terwijl ik toen dacht dat oude mensen stug zouden zijn en oer conservatief.
Het tegendeel is waar, ik was toen ik 21 was veel conservatiever dan dat ik nu ben.
Jammer.
Althans, voor mijn schoolresultaten.