Pluisje was onze 4de kat.
Vóór haar startten we met Sokje, Hummeltje en Boefje. Alleen Sokje was nog in leven toen Pluisje haar intreden deed en ik zie haar nog voor me, onder de bank: een klein bolletje wol dat vol ontzag naar die grote zwarte kat keek. Maar toch kleine blaas-, en sis-geluidjes maakte om zicht te verdedigen.
Het bleek een vreemde poes te zijn in de loop der jaren. Zo eentje die we ook beter geen gezelschap meer hadden moeten geven na de dood van Sokje.
Ze was geen sociale kat, zonderde zich af van de andere katten en dook altijd in elkaar als de anderen in haar buurt kwamen. Blazen.
Dat had als gevolg dat de andere katten haar altijd dicht op de huid zaten, haar in de nek sprongen en haar flink op haar donder gaven. Ze was een frustraatje.
Toch was ze voor ons mensen een lieve poes. Als je haar opzocht in haar mandje op de zolder begon ze meteen te spinnen. Haar kopje stak ook altijd zo lief door de traptreden heen en dan liet ze een keiharde, klagende miauw-tot-aandacht horen.
Kwam je dan dichter in de buurt, startte ze met 'vechten' onderwijl zich een weg banend over en langs die treden. Ik hield mijn hart altijd vast dat ze naar beneden zou donderen.
Pluisje was geen schootpoes. Ze kwam naar je toe luid spinnend maar vermeed je schoot op élke manier. Ze gaf kopjes, keihard, dát wel. En als ze helemaal in haar hum was dan stond ze in het kussen te kneden.
En dan heel af en toe, bij de gratie gods, kroop ze op je schoot.
Ik weet dat ze dat ooit deed terwijl ik alleen in de kamer was en het was al middernacht geweest. Ik heb nog nooit zo stil gezeten terwijl ik haar zachtjes aaide en lief toespraak. Maar ik durfde niet te bewegen uit angst dat ze van mijn schoot zou springen, dat het magische moment voorbij zou zijn ...
Pluisje was al een poosje ziek. Ze werd magerder en magerder. Ze at weinig en dát wat ze binnenkreeg, kwam er ook heel snel weer uit. Ze poepte en plaste waar het haar uitkwam, we konden NIETS meer op de grond laten slingeren!
Een maand of twee geleden waren we nog bij de dierenarts die haar een hormoneninjectie gaf. Daarna bloeide ze even op maar dat heeft niet lang geduurd.
Je kon haar ribben tellen, haar vacht werd vreemd.
dus toen we gisteren de dierenarts weer bezochten, hield ik er al rekening mee ...
Ze had een tumor in haar darmen.
Dan moet je dus een beslissing maken. En dat werd die van in laten slapen.
Als een poes bijna 14 jaar deel uit maakt van je gezin dan gaat dat niet in je koude kleren zitten.
Ik heb er nu heel veel verdriet van. En ik weet dat dat slijt, dit is de vierde kat waar we afscheid van hebben genomen, maar nu doet het nog zo'n pijn!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten