60 jaar SintLucas

Vanmorgen werd ik wakker met prachtige woorden in mijn hoofd: hoe omschrijf je een PERFECTE reünie!!
Maar gedurende dag heb ik op bed gelegen met een kloppende koppijn (kater??) en zijn al die volzinnen verdwenen :(

Je hebt van die vrienden die je jaren niet hoeft te zien om tóch, als je elkaar weer ontmoet, dáár verder te gaan waar je vorige keer stopte.
Je komt ze niet vaak tegen in je leven maar ze zijn er wél!! Juwelen zijn dat.

In 1978 kwam ik in een klas terecht die zo kameraadschappelijk en zo samenhorig was dat ik kwaad, machteloos en verdrietig was toen die klas uit elkaar gerukt bleek te zijn toen we het schooljaar daarop terugkeerden.

Gisteren trof ik, om te beginnen, 9 ex-klasgenoten van die fantastiche klas na zeker 25-30 jaar weer eens.
En we gingen verder waar we gestopt waren. Na even onwennig uitvissen hoe het leven verlopen was, werden de gesprekken persoonlijk, open.
Mijn god, we heben gekletst, gedronken, gebruld van het lachen en enorm van elkaar genoten. Ik voelde me geen moment opgelaten met mijn teveel aan kilo's. En waarom? Iedereen herkende me en vertelde dat ik NIKS was veranderd.
En ik vond ook dat de rest ook niet veranderd was.
Jawel: óf dikker, óf kalend, óf grijs, óf rimpels. Maar de essentie was precies hetzelfde als vroeger.

De tijd vlóóg en na 5 uur in elkaars gezelschap waren we nog niet verveeld zodat we verder gingen in een eetcafeetje.
De gesprekken werden persoonlijker, intiemer en hoewel ik blij was om André weer te zien toen hij me op kwam halen, baalde ik eigenlijk dat het einde van de dag in zicht was.
In de auto nar huis heb ik alleen maar zitten lachen, een glimlach van oor tot oor.
Voor ik in slaap viel, hoorde ik alleen maar het geroezemoes van de stemmen die de hele dag om me heen geklonken hadden.

Daan, René, Marianne, Marianne (geen typfout), Wilbert, Paula, Jori, Jack, Peter, Ed: THANK YOU!!
Dit was een van mijn leukste dagen sinds een erg lange tijd!!!